Druga część sobotnich zmagań

Miłośnicy Teatru!

Za nami kolejne trzy emocjonujące występy młodych artystów. Każdy spektakl wzbudza podziw nad grą aktorską, scenografią i wykorzystaniem otwartej przestrzeni Auli „Marcinka”. Co przygotowała młodzież tym razem?

Teatr TU z LO im. Janka z Czarnkowa w sztuce „Ja, kukła” w reżyserii Artura Geremka poruszył przede wszystkim problem obojętności, a nawet patrzenia ze wzgardą na cierpienie drugiego człowieka. Dotyka też kwestii wykluczenia i obcości w społeczeństwie zakładającym maski – płaszcze, skrywające ludzką różnorodność i prawdę. Spektaklowi towarzyszyły dopasowane efekty dźwiękowe, wzmagające jeszcze oniryczność doznań. Doskonały ruch sceniczny i kostiumy uwydatniały zmagania człowieka z ciągłą szamotaniną, koszmarem zniewolenia. Aktorzy zdają się krzyczeć o własnej degrengoladzie moralnej: „Klnę upadek swój, patrząc na siebie!”; wcielając się w zmechanizowane kukły i manekiny, prowokują do refleksji nad dehumanizacją współczesnego świata.

Kolejny spektakl został stworzony przez młodych artystów ze Stowarzyszenia Edukacyjno-Kulturalnego „Teatr POTO”. Mimo młodego wieku aktorzy niezwykle dojrzale przedstawili problem zamknięcia współczesnego nastolatka we własnym pudełku o ścianach z ograniczeń, niedowartościowania, wewnętrznych konfliktów. Złe emocje, zmaterializowane na scenie w postaci trzech dziewcząt, stanowiły barierę dla protagonistki, Alice. Dziewczyna stoczyła walkę o wyjście z ciasnej przestrzeni strachu i bólu.  Reżyser spektaklu, Anna Grzelak, tak poprowadziła wydarzenia, by widz mógł rozwijać własną, unikalną interpretację sztuki. Spektakl jest rozwinięciem idei baranka w pudełku pochodzącej z „Małego Księcia”, jednak opracowanie tego tematu należy już do zdolnej młodzieży z POTO. Symbolika kostiumów, muzyka wzmagająca współodczuwanie widza z bohaterką i oszczędność form wyrazu sprawiła, że spektakl ten zachwycił każdego Teatromaniaka.

Nadszedł czas na jeden ze spektakli uczniów I Liceum Ogólnokształcącego w Poznaniu. Sztuka „Szkoda gadać” to wariacja na temat słowa i języka. Aktorzy Teatru Bez(pre)Tekstu umożliwiają widzom poznanie ludzkiej mowy, wejście w system znaczeń i wartości słów. Pokazują, że doświadczenie świata, relacji międzyludzkich i emocji możliwe jest jedynie za pomocą języka, wytworu człowieka, który jednak wymyka się jego kontroli. Toczy się walka na języki i walka o język, ring jest skonstruowany ze słów poniżonych i zdeformowanych, słów, które nie pozwalają na ekspresję czy jakikolwiek komunikat. Artyści poprzez doskonały scenariusz, grę aktorską i scenografię pokazują, że chcąc zrozumieć drugiego człowieka, trzeba zrozumieć także bełkot wypływający z jego ust.

Przed nami kolejne trzy spektakle – dwa konkursowe oraz jeden gościnny. Czeka nas jeszcze więcej teatralnych doznań!

A Ty? Co o tym myślisz?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.